طناب نخاعی (به انگلیسی: Spinal cord)؛ طناب سفید رنگی به طول تقریباً ۴۵ سانتی متر است که از سوراخ پس سری تا سطح نخستین یا دومین مهره کمری امتداد مییابد. سوراخ پس سری، سوراخی است بزرگ در استخوان پشت سری که مغز و نخاع در آن جا به یکدیگر متصل میشوند. طناب نخاعی به نام نخاع شوکی نیز خوانده میشود. از برجستگی کمری به پایین نخاع شوکی باریک شده و ناحیه مخروط انتهایی که دربرگیرنده بخشهای خاجی طناب نخاعی است ایجاد میگردد. مخروط انتهایی ، پایینترین ناحیه تنه نخاع است.
تقسیم بندی تنه نخاعی
تنه نخاع از پنج قسمت تشکیل میشود که عبارتند از:
- گردنی یا سرویکال (Cervical)
- سینهای یا توراسیک (Thoracic)
- کمری یا لومبار (Lumbar)
- خاجی یا ساکرال (Sacral)
- دنبالچهای یا کوکسیژیال (Coccygeal)
تحریک طناب نخاعی
تحریک طناب نخاعی (Spinal Cord Stimulation-SCS) به صورت استفاده از انرژی الکتریکی پالسی در مجاورت طناب نخاعی برای کنترل درد توصیف میشود. این روش اولین بار در فضای اینتراتکال و سپس در فضای اپیدورال به کار گرفته شد. در حال حاضر معمولاً انتقال انرژی پالسی در طول طناب عصبی و یا مجاورت ریشههای عصبی مورد نظر، در فضای اپیدورال صورت میگیرد. این روش باعث تسکین درد ناشی از نوروپاتی دردناک، درد قفسه سینه و درد محیطی ایسکمیک میشود. تکنولوژی مشابهای را میتوان برای تحریک عمیق مغزی، تحریک قشر مغزی و تحریک اعصاب محیطی (PNS) بکار برد.
مزایا
هدف این روش درمانی تسکین درد بیمارانی است که در برابر دیگر روشهای درمانی مقاوم هستند. مزایای بسیاری برای استفاده از این روش درمان وجود دارد:
- این روش یک عمل سادهی زیرپوستی است.
- این روش یک عمل غیرتخریبی است. هیچ جراحی دائمی یا تداخل شیمیایی در گذرگاه عصبی صورت نمیگیرد.
- درمان آزمایشی انجام میگیرد تا بررسی شود که آیا درد بیمار با استفاده از این روش تسکین خواهد یافت یا خیر.
- این عمل قابل برگشت است؛ چنانچه علائم بیمار تسکین نیافت، میتوان محرک را بدون بروز هیچ اثر جانبیای برداشت.
مزایا از نقطه نظر بیمار عبارتند از:
- کاهش قابل ملاحظهی شدت درد
- استفاده کمتر از مخدرها یا دیگر داروها
- بهبود کیفیت زندگی
جمع بندی
این تکنیک بهتر است برای بیمارانی استفاده شود که در درمان آنها نمیتوان از روشهای غیر تهاجمی استفاده کرد. با انتخاب مناسب بیمار و دقت کامل به موارد تکنیکی، اکثر نتایج بالینی مثبت خواهند بود.
